Konferencje Ministerialne

STRASBURG 1990 – HELSINKI 1993 – LIZBONA 1998 – WIEDEŃ 2003

Strasburg 1990

INICJOWANIE PONAD GRANICZNYCH MECHANIZMÓW OCHRONY LASÓW

I Ministerialna Konferencja Ochrony Lasów w Europie odbyła się z inicjatywy Francji i Finlandii w Strasburgu w 1990 r. W spotkaniu udział wzięli ministrowie odpowiedzialni za leśnictwo z 30 państw europejskich, reprezentanci Wspólnoty Europejskiej oraz występujący w roli obserwatorów przedstawiciele kilku organizacji międzynarodowych. Debata na temat potrzeby podjęcia działań w celu ochrony lasów w Europie, bez względu na granice administracyjne państw, zaowocowała przyjęciem Deklaracji Generalnej i 6 rezolucji. Dokumenty te w dużej mierze odnosiły się do naukowych i technicznych aspektów współpracy mającej na celu wypracowania mechanizmów, które umożliwią podejmowanie wspólnych działań na rzecz ochrony lasów w Europie. Rezolucje Strasburskie dały początek kształtowaniu nowego podejścia do leśnictwa w kontekście paneuropejskim. Ponadto Konferencja w Strasburgu zainicjowała praktyczne wykorzystywanie osiągnięć naukowych w podejmowaniu działań politycznych.

I Konferencja Ministerialna stanowiła początek kontynuowanego do dziś procesu politycznego, który inicjuje działania i propozycje wspólnych rozwiązań na rzecz ochrony lasów i zrównoważonej gospodarki leśnej w Europie. Wdrażaniu Rezolucji Strasburskich towarzyszyły regularne spotkania uczestników i obserwatorów Konferencji.

Helsinki 1993

EUROPEJSKIE ZAANGAŻOWANIE W ROZWÓJ TRWALE ZRÓWNOWAŻONEJ GOSPODARKI LEŚNEJ

Aprobata Zasad Leśnych i innych dokumentów przyjętych na Konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój" ( Rio de Janeiro 1992 r.) oraz wspólne wysiłki w celu ich wdrażania na poziomach regionalnych i krajowych, stały się tłem zwołanej II Konferencji Ministerialnej. Odbyła się w Helsinkach, w1993 roku, pod wspólnym przewodnictwem Finlandii i Portugalii. Konferencja ta zgromadziła forum przedstawicieli 37 państw europejskich, Wspólnoty Europejskiej oraz występujących w roli obserwatorów instytucji i organizacji pozarządowych, m. in. Greenpeace, IUFRO, IUCN, WWF. Deklaracja Generalna Rezolucji Helsińskich wskazywała na potrzebę powiązania działań w Europie z globalnie poruszanymi zagadnieniami dotyczącymi środowiska, takimi jak promocja zrównoważonej gospodarki leśnej, ochrona różnorodności biologicznej i konsekwencje zmian klimatycznych w sektorze leśnym oraz umacnianie współpracy z państwami w okresie transformacji gospodarczej.

Lizbona 1998

UZNANIE DLA WIELOFUNKCYJNEJ ROLI LASÓW

Podczas III Konferencji Ministerialnej w Lizbonie, która odbyła się w czerwcu 1998 r., podkreślone zostały społeczne i ekonomiczne aspekty trwale zrównoważonej gospodarki leśnej. Tematyka konferencji odnosiła się do wzajemnych wpływów oraz relacji pomiędzy leśnictwem i społeczeństwem. Uczestnicy ocenili postępy wdrażania rezolucji przyjętych na poprzednich spotkaniach: w Strasburgu i Helsinkach. Pod przewodnictwem Portugalii i Austrii 36 państw europejskich i Wspólnota Europejska podpisały 2 Rezolucje Lizbońskie.

Dodatkowo przyjęty został "Program ochrony różnorodności biologicznej i krajobrazowej w ekosystemach leśnych 1997–2000" (Biodiversity Work Programme), opracowany w ramach współpracy z Ministerialnym Procesem "Środowisko dla Europy".

Na konferencji w Lizbonie ministrowie zadecydowali również o potrzebie opracowania programu pracy realizacji zobowiązań przyjętych w ramach procesu. Dokument ten, zaakceptowany do wdrażania na Spotkaniu Ekspertów w październiku 1999 r., zawierał około 40 różnych działań o charakterze paneuropejskim. Inicjatywy te dotyczyły szerokiego zakresu tematycznego, począwszy od różnorodności biologicznej i zmian klimatycznych, do rozwoju obszarów wiejskich, z uwzględnieniem specyfiki państw centralnej i wschodniej Europy. Program Pracy MCPFE przywoływał znaczenie takich instrumentów polityki leśnej, jak narodowe programy leśne czy kryteria i wskaźniki trwale zrównoważonej gospodarki leśnej.

Działania Programu Pracy skierowane były nie tylko do Jednostki Łącznikowej i państw sygnatariuszy, ale również do szerokiego gremium powiązanych z leśnictwem organizacji i instytucji międzynarodowych. W ten sposób zaakcentowany został charakter oddziaływania procesu MCPFE, który z założenia promuje rozwoju efektywnej współpracy w zakresie leśnictwa we wszystkich możliwych obszarach.

Wiedeń 2003

LASY EUROPEJSKIE – WSPÓLNE KORZYŚCI, WSPÓLNA ODPOWIEDZIALNOŚĆ

IV Konferencja Ministerialna odbyła się w kwietniu 2003 r. w Wiedniu pod wspólnym przewodnictwem Austrii i Polski. Pod hasłem "Living Forest Summit" konferencja zgromadziła 41 ministrów państw europejskich, przedstawicieli Komisji Europejskiej, 4 państw spoza Europy i 24 organizacje międzynarodowe. Kraje europejskie (40) i Komisja Europejska podpisały Deklarację Wiedeńską "Lasy Europejskie – wspólne korzyści, wspólna odpowiedzialność" i przyjęły pięć Rezolucji Wiedeńskich. Deklaracja Wiedeńska zaakcentowała wielofunkcyjną rolę lasów w relacji do kształtowania warunków życia mieszkańców miast i wsi. Ponadto odniosła się do globalnego wymiaru leśnictwa i znaczenia silnych relacji partnerskich pomiędzy sektorem leśnym oraz pozostałymi sektorami gospodarki. Rezolucje Wiedeńskie odnoszą się do współpracy międzysektorowej, narodowych programów leśnych, wzmacniania potencjału ekonomicznego, społecznego i kulturowego wymiaru leśnictwa oraz różnorodności biologicznej, a także zmian klimatycznych w aspekcie trwale zrównoważonej gospodarki leśnej. Ponadto, wraz z ww. dokumentami, ministrowie zaakceptowali w formie załącznika Projekt ramowej współpracy pomiędzy MCPFE i Środowiskiem dla Europy – Paneuropejską Strategią Różnorodności Biologicznej i Krajobrazowej, przyjęty do realizacji na V Konferencji Ministrów Środowiska w maju 2003 r.

W Wiedniu po raz pierwszy integralną częścią spotkania stał się dialog pomiędzy przedstawicielami różnych grup interesu. Do otwartej dyskusji z ministrami przystąpili reprezentanci świata nauki, prywatnych właścicieli lasów, przemysłu drzewnego i ekologicznych organizacji pozarządowych (NGOs).

Wszyscy uczestnicy Konferencji zgodzili się co do potrzeby efektywnej realizacji dokumentów MCPFE. W następstwie tego został opracowany nowy Program Pracy MCPFE, którego działania powiązane są z zobowiązaniami przyjętymi w Wiedniu.